Achter de voordeur van...

Inge Verschuren, IN GEschrift

„Hier ga ik zitten, op deze steen van de originele waterput”, zegt hij resoluut als de camera in de aanslag wordt gehouden voor de portretfoto op deze pagina. „Hier zat ik toen we binnen tien minuten besloten dit huis te kopen.” 

Dat moment was 25 jaar geleden. Er was geen twijfel over mogelijk. Carlos en Max waren op slag verliefd op de voormalige pastorie aan de Markt 5 in Biervliet, die wel heel veel op hun huis in de Archipelbuurt van Den Haag leek. „De formaten waren hetzelfde. Al onze spullen pasten erin, zelfs onze gordijnen. Het enige verschil was de tuin: hier een grote zonnige tuin in plaats van het kleine tuintje daar.” Ze dachten eerst het huis als vervanging van hun eerste vakantiewoning in Zeeuws-Vlaanderen te gebruiken, maar al snel kozen de heren ervoor Den Haag definitief te verlaten en zich volledig te vestigen. „We gingen elk weekend hierheen”, vertelt Max. „Om de rust op te zoeken en voor het landschap, voor al het moois hier. Dan maakten we allerlei uitstapjes, en bij een ervan botsten we tegen deze woning die te koop stond. We dachten we verkopen ons vakantiehuis en gaan dit daarvoor gebruiken. Maar als je elk weekend hier komt ga je ervan houden. Je ging met een blij gevoel hierheen en met een klomp steen in je maag terug. Die drukte, de files, het gepush. ‘Komt goed’ is een stopwoordje van deze streek, en dat is ook waar. Alles komt altijd goed hier.”

Ingeburgerd

De Haagse tongval zijn ze in de afgelopen 25 jaar niet kwijtgeraakt, maar dat zegt niets over hoezeer ze zijn ingeburgerd. Dat gebeurde rap. „Toen we in Biervliet kwamen wonen werden er mensen gevraagd om te helpen de Nederlands Hervormde Kerk te restaureren. We boden onze eerste goede daad aan het dorp aan en kregen de taak de kansel in de was te zetten. Zo leerden we mensen kennen. Het contact is altijd goed gebleven. Met de buren is het ook fijn.” Hun ondertussen overleden buurvrouw verwende hen geregeld met haar kooksels en baksels. Carlos: „Die kon enorm goed koken. Dan kwam ze: ‘Ik heb erwtensoep, willen jullie dat?’ Wafels. En ze maakte zelf nog vla.” „Bitterkoekjesvla”, valt Max hem bij. Carlos vervolgt: „Ze was hier op de Markt geboren. Heel haar leven hier gewoond. De meeste contacten maakte we wel met onze honden, zowel in het dorp als in De Braakman, vijf minuten van hier.” Ja, als je je honden uit gaat laten kom je andere hondenbezitters tegen die óók hun hond uitlaten. De honden vormen al gauw aanleiding tot een een babbeltje. „We gingen elke ochtend een uur wandelen met ze”, vertelt Max. „Als ze losliepen en ze zaten op een spoor, dan kon je soms een uur wachten. Dan volgde ik ze op hun geblaf.” Dat was niet verwonderlijk met honden van een oud-Hollands jachthondenras, de steenbrak. „Het ras bestaat niet meer. Wel de Duitse Brak, die is er nog. In het broedseizoen lieten we ze niet los. En ook niet als er reetjes waren. ” Ze missen de honden wel. „We wonen nu in een appartement in Terneuzen aan de Westerschelde. Mooi hoor. Met ver zicht over het water en aan de andere kant over heel de stad. Maar een hond is daar niet zo’n goed idee. Ze hadden hier de ruimte hè Max. In de tuin.” 

Privé-kloostertuin

Dat de tuin geweldig is, geldt niet alleen voor honden. Ook allerlei soorten vogels weten deze groene oase te vinden. „De specht, merels, mezen, en ook de wielewaal en de koekoek. Hierachter is het natuurlijk ook helemaal groen. Het is een genot hier, al die natuur. Egels weten onze tuin ook te vinden. En in de vijver zitten salamanders. De tuin beschikt over diverse terrassen waar je kunt zitten. En er staat een tuinhuis. Als we gasten hadden aten we daar wel eens. Wel een eindje lopen van de keuken natuurlijk, maar een mooie plek.” Het is helemaal begrijpelijk waarom natuurliefhebbers als Max en Carlos zo enthousiast zijn over de tuin. Vanuit de achterkamer en de keuken aan de achterkant van de woning heb je volop zicht op al het groen. De tuin is prachtig aangelegd, op zo’n manier dat alles mooi begroeid is. „We hebben de tuin zelf ingericht. Dat was veel werk, maar nu is het nog een kwestie van de boel begeleiden.” Carlos wijst naar de grote kastanjeboom. „Zelf geplant met een stekje uit Den Haag. Een stuk verder achterin staat er nog een.” Zeker het vermelden waard is de moerbeiboom in de tuin. „De vrouw van een van de dominees die hier woonden was een bekende kinderboekenschrijfster, Gertie Evenhuis. Ken je die? We hebben nog boeken van haar.” Carlos loopt naar de keuken en komt een moment later terug met enkele kinderboeken. „Onze wijlen buurvrouw vertelde nog dat ze Gertie altijd in de tuin zag zitten te schrijven onder een moerbeiboom. Toen wij hier kwamen wonen was die was gekapt, maar wij hebben er een teruggeplaatst.” De boeken blijven in het huis. „Ze zijn hier geschreven. Die horen hier. Vast leuk voor de volgende bewoner.”

Historisch waardevol

Wellicht sprak de monumentale pastorie hen extra aan omdat ze beiden geïnteresseerd zijn in geschiedenis. Die belangstelling heeft hen ertoe bewogen jarenlang als gids toeristen door Biervliet rond te leiden. Biervliet is een kleine plaats, maar staat prominent op de Zeeuws-Vlaamse kaart met haar stadsrechten en de visser Willem Beukelszoon, de vermeende uitvinder van het haringkaken. „Dat waren hele groepen hoor, vaak wel twintig man”, knikt Max. In de pastorie hebben ze oude elementen in ere gehouden en hersteld. „In de gang liggen de originele tegels. We hebben de kantoorplafonds hersteld. De houten schuifdeuren die de voorkamer scheiden van de achterkamer hebben nog het originele glas-in-lood. De openhaarden waren dichtgemaakt, maar wij hebben ze voor gebruik hersteld met een nieuwe dubbelwandige pijp erin.” 

Met het oog gericht op de toekomst besloten de heren hun volgende levensfase ergens anders te beginnen. Terug naar Den Haag? Nee hoor, daar waren ze het roerend over eens. Het werd Terneuzen. „We zijn het Westen ontwend. We hebben hier ons nieuwe sociale leven opgebouwd met nieuwe vrienden en ook zitten wij in diverse clubs. Zeeuws-Vlaanderen is prachtig. Er is hier zoveel te doen. Je moet alleen even zoeken.”

Carlos en Max: „In tien minuten wisten we het.”

„Waren we jonger, dan woonden we hier nog”

De voormalige pastoriewoning aan de Markt 5, Biervliet spreekt de liefhebber van historische panden zeker aan. De gangvloer achter de voordeur van de karakteristieke voorgevel is nog geplaveid met de originele tegels. Links bevinden zich een voorkamer en de ruime keuken, die vol zicht biedt op de prachtige tuin. Rechts een voorkamer die door middel van houten panelen met inbouwkasten en schuifdeuren met glas-in-lood verbonden is met de achterkamer. De hoge plafonds en de openhaarden hierbij geven deze woonruimten hun unieke sfeer. Boven zijn vijf slaapkamers en een ruime badkamer. De zolder biedt volop bergruimte. De voorgevel staat op de Monumentenlijst. Alleen dit deel van de woning moet in de originele staat blijven. Het unieke pand biedt een keur aan mogelijkheden. www.reham.nl

Unieke pastoriewoning

„Alle kamers in dit huis hebben we gebruikt”