Alex Eversdijk uit Terneuzen met zijn felbegeerde finishermedaille. Maar belangrijker nog: de voldoening van het voltooien van het WK 70.3 Ironman in Taupo, Nieuw-Zeeland. Een ervaring om nooit te vergeten.
Alex Eversdijk uit Terneuzen met zijn felbegeerde finishermedaille. Maar belangrijker nog: de voldoening van het voltooien van het WK 70.3 Ironman in Taupo, Nieuw-Zeeland. Een ervaring om nooit te vergeten.

Terneuzenaar voltooit WK 70.3 Ironman in Nieuw-Zeeland

Sport

TAUPO, NIEUW-ZEELAND - In de vroege ochtend van 15 december, om precies 4.45 uur, gaat de wekker bij Alex Eversdijk in het Nieuw-Zeelandse Taupo. Vandaag is het zover: het Wereldkampioenschap 70.3 Ironman voor mannen.

Een stevig ontbijt, een laatste controle van de uitrusting en een taxi richting de wisselzone vormen de eerste stappen van een enerverende dag. In de wisselzone volgt de laatste voorbereiding: banden oppompen, energiegels strategisch plaatsen en controleren of alles in orde is. Daarna begint de korte wandeling naar de start, waar de openingsceremonie al in volle gang is. De traditionele haka wordt met passie uitgevoerd en het Nieuw-Zeelandse volkslied klinkt door de frisse ochtendlucht. Een indrukwekkend begin van een lange dag vol inspanning.

Uitstekende start

Om iets over acht uur klinkt het startschot voor de zesde startgolf. De wedstrijd begint met het zwemmen in het kristalheldere vulkanische meer van Taupo. Dankzij het kalme water en het uitstekende zicht op de bodem, is het een vrijwel ideale start. Het tempo ligt hoog en na 27 minuten volgt de eerste wissel: een snelle sprint naar de wisselzone om over te stappen op de fiets voor een loodzware tocht van 90 kilometer.

Lekke band

De eerste 30 kilometer op de fiets verlopen soepel, maar dan slaat het noodlot toe: een lekke band. Ondanks de tegenvaller wordt de band snel gewisseld en kan de rit worden voortgezet. Toch blijft het niet bij die ene tegenslag. Een andere deelnemer blijft midden op de weg rijden, waardoor een inhaalactie aan de verkeerde kant plaatsvindt. Dit leidt tot een straf van 30 seconden. Ondanks deze kleine tegenslag wordt het tempo herpakt. Maar op 60 kilometer volgt een tweede penalty: een deelnemer stopt onverwachts met trappen, waardoor een onvrijwillige overtreding van de drafting-regels ontstaat. Dit resulteert in een straf van maar liefst vijf minuten.

De laatste loodzware 21 kilometer

Hoewel de frustratie voelbaar is, wordt de race onverminderd voortgezet. Terug in de wisselzone wordt de fiets ingeleverd en de loopschoenen aangetrokken voor de laatste loodzware 21 kilometer. Een uitzinnige menigte langs het parcours zorgt voor een ongekende sfeer en stuwt de deelnemers voort. De eerste kilometers verlopen snel, maar na verloop van tijd wordt het tempo iets aangepast om de hitte en de verzuring te trotseren. Na 10 kilometer verschijnt de doorkomsttijd van 40 minuten op de klok. De zon brandt inmiddels genadeloos, en hydratatie is cruciaal.

Mentale strijd

Tijdens de tweede ronde wordt de vermoeidheid steeds merkbaarder. Op de steile beklimming richting het 17-kilometerpunt vertraagt het tempo en wordt het een mentale strijd. Toch lukt het om niet stil te vallen en blijft het doel in zicht: de finish. Eenmaal boven is er een hernieuwde focus. Nog slechts drie relatief vlakke kilometers te gaan.

De eindstreep

Met de finishboog in zicht stijgt de adrenaline, en de laatste krachten worden aangesproken. De laatste meters vliegen voorbij en na 4 uur en 44 minuten is het moment daar: de eindstreep wordt bereikt. De beloning? Een felbegeerde finishermedaille, een t-shirt en een handdoek. Maar belangrijker nog: de voldoening van het voltooien van het WK 70.3 Ironman in Taupo. De emotie is zichtbaar. De opofferingen, de intensieve trainingsweken en de ontberingen tijdens de race maken deze prestatie extra bijzonder. Het is een moment om nooit te vergeten.