Afbeelding

Momenten die je bijblijven

ZANDSTRAAT - Eind jaren ’70. De tijd waarin rekensommen met een krijtje uitgeschreven werden op een schoolbord, je de bordenveger tegen je hoofd gegooid kreeg en strafregels moest schrijven als je stout was. 

Het pand in de Zandstraat tussen Sluiskil en Sas van Gent waarin de basisschool was gevestigd, bestond uit slechts twee lokalen met een tussendeur en op het eind van de gang een algemene ruimte waarin ook de stencilmachine stond. De klassen één, twee en drie zaten samen in het éne lokaal en de klassen vier, vijf en zes in het andere. In de onderbouw gaf de juffrouw les en in de bovenbouw de meester. 

Als één van de twee onverwachts afwezig was, dan ging de tussendeur open en werd voor elkaar waargenomen. Zes klassen tegelijk lesgeven en in het gareel houden, lijkt onmogelijk maar op zich lukte dat redelijk. Iedere klas bestond ongeveer uit 7 kinderen. Als er toch te veel kabaal werd gemaakt naar de zin van het opperhoofd, volgde er een maatregel. Ook al had je er zelf geen aandeel in, iedereen kreeg straf. Iets wat ik zeer onrechtvaardig vond maar in die tijd hield je vooral je mond stijfdicht als de gezagvoerder sprak. 

De sanctie was altijd hetzelfde: de tafels van één tot en met twaalf schrijven en binnen één week inleveren. Omdat de vergelding voorspelbaar was, maakte ik op tijden dat ik me verveelde in de klas een voorraadje “tafels”. Op een zekere dag was het zover. De meester moest ook de onderbouw waarnemen en de tussendeur ging open. Al snel werd het rumoerig en zoals verwacht, volgde het vonnis. Zijn woorden waren nog niet koud of ik gaf hem een kladblokvelletje met tafels, wat ik snel uit mijn laatje had gegrist. Verontwaardigd en met gefronste wenkbrauwen keek hij me aan.

Ruim drie decennia later kwam ik de meester tegen. "Dag Veronique” zei hij lachend. Nu had ik de beurt om mijn wenkbrauwen op te trekken. Dat hij mij nog kende! Of mijn uit stock geleverde strafwerk er iets mee te maken had? Ik weet het niet. Maar wat de tafels betreft, die staan nog steeds in mijn geheugen gegrift.