Het gerucht over de ‘Jufferschans’ in IJzendijke

Buiten adem stuift Ruben de kamer binnen.‘Myrna, vanmiddag heb ik een leegstaand huis gezien!’
‘Leeg, oh! Waar staat het?’
‘Aan de Watervlietseweg nummer dertien, in het buitengebied van IJzendijke.’
‘Buitengebied? Met ruimte voor kippen met een haan, een paar geitjes en een pony? Oh… dan gaan we eindelijk samenwonen!’
‘Uh nou Myrna. Je weet dat ik van uitslapen houd, dus een haan...
En het is wel een opknappertje zoals makelaars dat omschrijven. Het vereist veel TLC.’
‘TLC?’
‘Ja, dat is een term van de Engelse huizensite Homes Under the Hammer. TLC= Tender Loving Care.’
‘Wat geweldig dat jij al dit soort dingen weet.’
Ruben glimlacht trots en geeft Myrna een knuffel.
‘Oh Ruben, als het gaat om liefde. Die heb ik meer dan voldoende om te geven.’
‘Ja dat klopt schat.’
Ze knuffelen elkaar. Ja als dat zo door gaat dan komt er van het samenwonen niets terecht. Ruben pakt het thema weer op.
‘Myrna, dit huis, eigenlijk is geen klein huisje, het is eigenlijk een villa ..
‘Een villa. O Ruben, sjiek wonen! Dan vraag ik al mijn vriendinnen op de thee. Wat zeg ik, de high tea met van die sneetjes witbrood belegd met een plakje komkommer. En verschillende soorten thee, en een flinke pot cream voor op de taartjes.’
‘Ho, wacht eventjes, Die villa met de naam ‘De ‘Jufferschans’ staat al vanaf 1976 leeg. Onbewoond, geen hond te zien, ik zag alleen een rode kat achter een vogeltje aanhollen.’
‘Zo lang al leeg. Dan is het inderdaad een kluspand. Mmm…maar ik kan stuken en schilderen en jij bent goed met elektra. Ik ben zo nieuwsgierig, ik wil het direct zien!’
‘Myrna, het is al laat en aardedonker.’
‘Dat maakt toch niet uit. We nemen de zaklamp mee en gaan het op ons gemak bekijken.’

Een dik wolkendek verstopt de maan en de sterren. De ‘Jufferschans’ rust diep verborgen tussen de bomen.
Ruben en Myrna plaatsen hun fietsen tegen het dubbele smeedijzeren hek. Het staat al een beetje open, alsof ze worden verwacht.
Stilletjes sluipen ze naar de villa.
Het licht van de zaklantaarn valt op de guirlandes boven de ramen.
‘Prachtig,’ fluistert Myrna, bijna ademloos.‘
‘Ja, in 1913 gebouwd, in Jugendstil. De buitenkant is mooi maar ik denk dat het binnen vervallen is.’
De zware voordeur is hermetisch gesloten maar aan de zijkant ontdekken ze een raam waarvan het glas ontbreekt. Voorzichtig stappen ze erdoor. De zaklamp onthult een volledig ingerichte zitkamer. Een ovaalvormige eettafel met gekrulde poten en vier aangeschoven stoelen met sierlijk houtsnijwerk. Borden met bestek ernaast en een aantal lege schalen. Een licht uitgesleten Perzisch vloerkleed met omkrullende randen.Het lijkt alsof de bewoners een ommetje maken en elk ogenblik de kamer binnenkomen.
‘Ruben, het is toch echt onbewoond?’
‘Zeker, kijk eens. Alles zit dik onder het stof’ en hij geeft een klap tegen de rugleuning van de fauteuil. Er stijgt een verstikkende wolk omhoog die hen het zicht ontneemt.
‘Uche, uche,’ hoest Ruben. ‘Leeg en verlaten.’
De kamerdeur staat open en nieuwsgierig lopen ze naar de immens grote hal waar een trap naar boven leidt.
‘Houdt de leuning vast Myrna. Ik weet niet hoe stevig de treden nog zijn.’Halverwege de trap draait Myrna zich om en klemt zich in paniek vast aan Ruben.
‘Kijk, er brandt licht in de kamer. Daar is iemand!’
Verbijsterd gluren ze naar beneden. Door de geopende kamerdeur flakkert een flauw lichtschijnsel.
Stil sluipen ze de trap af. Als ze om de hoek de kamer binnen gluren is daar echter niemand aanwezig.
Op het moment dat ze de kamer in lopen kraken de traptreden.
‘Ruben, wat gebeurt hier?’ vraagt Myrna angstig.
‘Eh ja…volgens sommige mensen spookt het in dit huis. Dat de geesten van de overleden bewoners hun huis niet willen verlaten.’
‘En dat vertel je me nu!’
‘Ja, maar wij geloven toch niet in spoken? ‘Indringend zacht geschuifel, met een piepend geluid wordt er in de hal een deur geopend. Er klinkt een harde tik, alsof er iets op de grond valt. Spoken?‘
‘Ruben, dit vind ik eng, ik ga hier echt niet wonen hoor! Wegwezen!’
Als ze door het kapotte raam naar buiten klauteren strijkt er iets langs de benen van Myrna.
Ze geeft een harde gil.
Geschrokken zwaait Ruben ongecontroleerd met de zaklamp door de lucht. Hij vangt nog juist een glimp op van een rode kat die wegholt.

(Er zijn paranormaleverschijnselen waargenomen in de villa. Op Youtube staat er een filmpje over. In 2012 werd het huis afgebroken).

Joyce Wouters, schrijfgroep Apropos. Interesse? Nieuwe deelnemers welkom. Info jw@joycewouters.nl.