Column Veronique Vervaet: Genieten op Zeeuws Vlaamse wijze
Algemeen 72 keer gelezenCADZAND BAD - Elke keer weer…zodra ik de trappen van de duinopgang aan het Zwin heb getrotseerd en beloond word met een geweldig uitzicht, overvalt me een gevoel van innerlijke rust.
Na een korte wandeling over de dijk, waar de konijntjes voor de voeten wegschieten, lijkt het bijna alsof het paradijs echt bestaat. Door eb en vloed verschijnen prachtige kunstwerken in het zand. Wind en water hebben vrij spel en dat is te zien en te bewonderen. Soms verschijnt zeehondje Bob ten tonele, vaste strandgangers weten precies de plek waar hij zijn buikomvang op peil probeert te houden.
Vanaf het vroege voorjaar wandel ik met blote voeten door het water waar kleine vogeltjes, de strandlopertjes, vooruit trippelen alsof ze me ergens naar toe willen begeleiden. In de tussentijd gaat het geluid van de golven al de muizennesten in mijn hoofd te lijf en voeren ze me naar een plek ergens heel ver weg. Een soort van grote schoonmaak in de stampvolle bovenkamer.
Soms heb je geluk en trakteert de zee je op een miljoenen jaren oude haaientand. Tijdje terug grapte ik tegen mijn wandelmaatje na de vondst van een gaaf exemplaar: “Zo, nu is je gebit bijna compleet”. Een voorbijgangster moest zo lachen dat ze zich bijna verslikte in de slok water die ze net uit haar bidon had genomen.
Altijd is er wel wat te zien en te beleven op het strand. Zo probeerde op een mooie zomeravond een gezin uit het Oosten van het land een maaltje vis binnen te hengelen. Het was “golden hour” en er hing een sereen sprookjesachtig sfeertje. We raakten in gesprek. De man van het gezin was zichtbaar onder de indruk van het kleurrijk natuurverschijnsel en zei: “ik vraag me nu oprecht af waarom ik al jarenlang iedere zomervakantie 12 uur in de auto ga rijden, soms urenlang in de file sta, terwijl ik ook na een kleine 3 uur rijden dit kan hebben”.
Ik glimlachte tevreden. Zeeuws Vlaanderen, je zal er maar wonen!
Veronique Vervaet
