Zeeuws Weerzien: Eerst vlug de tafel afruimen

Rinus Willemsen heeft iets met hout en met verf. Dat is gekomen toen hij als klein jochie van zijn zus voor Sinterklaas een figuurzaag kreeg. En het is nooit meer overgegaan.

door Rinus Willemsen

Gisteren zag ik ‘m plotseling liggen: mijn oude figuurzaag. Ik was bezig mijn zolder op te ruimen en daar lag tie onder in de kast. Een grijze beugel met een rood handvat. Onwillekeurg pakte ik ‘m op en blies het stof weg. Maar hij bleef grijs, want zo was tie geverfd.

Telefoniste

Ik denk dat ik tien jaar was. Mijn zus werkte in Zierikzee op het postkantoor als telefoniste. Vanuit Biervliet was dat een hele reis. Het duurde wel een halve dag. Ze was in pension bij de familie Timmerman, die een winkel had waar van alles te koop was. Ja, een soort bazar. Met verve kon ze erover vertellen. 

Met Sinterklaas kreeg ik van haar die zaag. Jongens, wat was ik er trots op. Mijn eigen figuurzaag. De andere week kwam ze met een klem en wat triplexhout naar huis. En een boekje met voorbeelden en daarin zat carbonpapier.

Rommel

Uren aan een stuk zaagde ik. Na het eten ruimde mijn moeder de tafel af. ,,Zie zo”, dacht ik, ,,nu is tie van mij.” Het steunplankje vlug vastzetten en maar zagen.

Op de grond lag een groot laken, want zagen zonder rommel te maken, dat is nu eenmaal onmogelijk. Dat had ik allang gezien bij de timmerman. Daar vloog het zaagsel van de zaagmachine door de hele werkplaats. Dat was natuurlijk bij ons in de kamer niet de bedoeling.

Een keer zaagde ik een zittende vogel uit. Met een lange staart die naar beneden wees. Dat was een hele opgave, want die ronde vormen waren best moeilijk. Ik denk dat het een soort papegaai was. In elk geval verfde ik het beest met allerlei bonte kleuren. 

Sleutels

Na de vernislaag kwamen er vijf spijkertjes in, waaraan sleutels kwamen te hangen. Ja, sleutels, zeg. Eigenlijk hadden we er maar één. Net van de voordeur. Op de achterdeur zaten twee grendels en in de schuurdeur... daarin zat geen slot.

Ja, vroeger was dat niet zo nodig. O ja, die sleutels verfde ik ook nog in diverse kleuren.

‘ôôgvèrdig

Ik was er heel ‘ôôgvèrdig op. De vogel kwam dan ook op een prominent plekje in de kamer te hangen. Met de sleutels.

Ik wist het zeker: ik zou later timmerman worden.

Nog altijd heb ik iets met hout. En met verf. Morgen ga ik nog eens proberen om iets te figuurzagen. Maar dan moet ik wel eerst zaagjes gaan kopen. Ja, bij ons in de buurt. Niet in Zierikzee hoor.