De tragiek van Volvo, de Zeeuws-Vlaamse postduif

door Joyce Wouters

Ik ben een dromer.
Dromen verwerkelijken, geeft het leven zin en betekenis. Vanaf het allereerste begin van mijn geboorte wilde ik de wereld ontdekken, alles zien wat er te bekijken valt. Helaas heb ik door mijn dagdromen niet opgelet op school. Ik keek uit het raam en fantaseerde hoe ik over onbekende landen vloog. Ondertussen oefende juffrouw Posthumus met onze klas het alfabet.
Hoewel lezen belangrijk is in ons vak, anders arriveren de brieven niet op het juiste adres, lukte het mij niet om de letters te begrijpen.
De opleiding aan de duivenschool duurt een jaar. Behalve lezen zijn er coördinatie-lessen en zelfverdedigingstechnieken. Voor het geval we een havik of andere agressieveling tegenkomen.

Een speciale les is het Vermijden van Gevaren in het Luchtruim. Vliegtuigen met aanzuigende motoren, militaire oefenterreinen, windmolens en velden met jagers.
Alle lessen vlogen langs me heen, als ongrijpbare veertjes in een orkaan. Tijdens de proefvluchten was ik afhankelijk van mijn klas- en hokgenoten Zuzuki, Ford en Nissan. Dirk, de duivenmelker, heeft als tweede hobby het verzamelen  van auto’s. Tot op heden alleen miniatuurmodellen en mijn drie vrienden en ik met autonamen.

Gisteren was het eindelijk zover. De eerste proefvlucht!
‘Kijk Volvo,’ riep Nissan. ’Dit water is de Braakmankreek en nu links aanhouden om uit de buurt van de Dow fabriek te blijven.’
Ik schrok van de metershoge vlammen die de pijpen uitbraakten. ‘O, ze zijn net aan het affakkelen,’ meende Zuzuki. ’Dan was er een verstoring in het proces.’ Ik zweeg beduusd, de les over productieprocessen had ik niet begrepen. Echt, ik dacht dat het ging om duivinnen die eitjes leggen en nieuwe jongen produceren.
Even later wees Nissan het plaatsje Biervliet aan. In het midden van het dorp prijkte een standbeeld. ’Dat is Willem Beukelszoon, die heeft het haringkaken uitgevonden.’ O, haring is niet mijn ding, ik ben meer een zadentype.
‘We vliegen door naar het buitengebied van IJzendijke. Daar in de polder, aan de Westdijk, is een klein stukje bos waar we even gaan uitblazen,’ stelde Zuzuki voor.
Tussen de dennen en populieren woonden tortelduifjes, waar we een alleraardigst gesprek mee voerden. Over de opwarming van de aarde en de veranderende weersituatie. Zij vonden ons zo interessant: echte postduiven!
Even later vleugelde ik in het kielzog van Zuzuki: ‘Daar ligt de Westerschelde, het haventje met bootjes is Breskens.’
Na het neerdalen op een terras werden we direct weggejaagd door een groep meeuwen die zich dit stukje luchtruim toe eigenden.

Na een ontelbaar aantal proefvluchten kwam het moment dat we een diploma ontvingen. ‘Nu is het jouw beurt Volvo.’
Een trotse Dirk bevestigde, naast mijn briefduivenvoetring aan mijn linker pootje, een kokertje met een bericht.
‘Ik heb last van mijn rug, daarom kan ik je niet begeleiden. Je moet het helemaal zelf doen. Met jouw opleiding aan de duivenschool lukt dat beslist.’
Niemand wist dat ik analfabeet ben. Wanhopig vloog ik weg, vrolijk uitgezwaaid door Dirk. Waarheen?
Ik vloog met af en toe een tukje in een bos. In het maanlicht daalde ik op verlaten velden en pikte een aantal zaden. In het donker was ik onzichtbaar voor een boze boer of roofvogel. Ik vloog en vloog…
De temperatuur daalde, het werd steeds kouder. Het groen onder mij veranderde in grijs en tenslotte in een glinsterende witte vlakte.
Met moeite kon ik mijn vleugels bewegen en witte wolkjes ontsnapten uit mijn snaveltje.
Plotseling ontdekte ik iets roods in de sneeuwvlakte. Een boodschap? Ik daalde en pakte een rood kokertje op met een lus. Die lus paste net om mijn nekje. Het pakje was niet zwaar en snel vloog ik verder, maar nu de andere kant op, de warmte tegemoet.
Hoe ik Dirk heb bereikt is langs me heen gegaan. Door de geleden kou verkeerden mijn hersentjes in de nulstand.
Dirk pakte het kokertje, las het bericht en raakte enorm opgewonden. Ik vond het laatste levensteken van een beroemde poolreiziger.
Deze ontdekking was zo bijzonder dat ik uitgenodigd werd door het Ministerie van Buitenlandse zaken, om te worden geridderd.
Daar zag ik een beetje tegenop. Raakt zo’n zwaard niet te hard mijn schoudertjes? Het bijbehorende lintje omknopen leek me geen probleem.

Vanmorgen vroeg ben ik vertrokken naar het Ministerie. Dirk heeft me het adres een aantal keren genoemd en ik vertrok…Is het deze stad of toch de volgende? Fietsers, auto’s, bussen en trams gieren langs me heen. Ik voel me opgejaagd en sta strak van de zenuwen. Waar ben ik?

Interesse in Apropos? www.joycewouters.nl