Podcast Koffie & Couscous: Hoeveel ruimte heb je over?
Algemeen 64 keer gelezenOp een doordeweekse ochtend zie ik hem zitten. Een man, licht voorovergebogen, handen gevouwen alsof hij ze ergens aan vast wil houden. Voor hem ligt een schrift, de eerste pagina nog opvallend leeg. Naast hem een woordenlijst, Nederlands – zijn nieuwe werkelijkheid in losse onwennige klanken. Hij wil werken. Niet omdat het moet, maar omdat het iets zegt over wie hij wil zijn.
Aan de andere kant van de stad begint een werkgever zijn dag. Agenda vol, targets scherp gesteld. Er is behoefte aan personeel, aan handen, aan mensen die willen. En toch zit er vaak iets tussen vraag en aanbod dat moeilijk te benoemen is. Noem het twijfel. Noem het onbekendheid. Of simpelweg de vraag: past dit wel binnen hoe we het altijd doen?
Tussen die twee werelden zit geen wet, geen regeling, maar iets subtielers: ruimte. Ruimte om elkaar te zien, voorbij het cv, voorbij het accent, voorbij de eerste indruk die nog niet alles vertelt. Want verantwoordelijkheid is geen groot gebaar. Het zit in kleine keuzes. In iemand uitnodigen voor een gesprek. In net iets meer tijd nemen. In durven beginnen zonder garanties.
Het bijzondere is: niemand verliest iets door die ruimte te geven. Maar er kan wel iets ontstaan. Een werkvloer die rijker wordt. Een verhaal dat verder gaat dan waar iemand vandaan komt. En misschien ook een samenleving die iets zachter wordt voor mensen die opnieuw moeten beginnen. Want laten we eerlijk zijn, we weten allemaal hoe het voelt om ergens nieuw te zijn.
We hebben het vaak over verantwoordelijkheid alsof het een last is. Iets wat moet. Iets wat hoort. Maar wat als het ook een kans is? Een kans om niet alleen naar onszelf te kijken, maar ook naar wat we voor een ander kunnen betekenen, zonder precies te weten wat het oplevert.
Rest alleen nog de vraag: hoeveel ruimte laten we eigenlijk nog over voor iemand die opnieuw wil beginnen?
Patricia Malak
