Lokale natuur in de kijker: Grote groene sabelsprinkhaan
Algemeen 123 keer gelezenREGIO - Op pad met De Steltkluut in de lokale natuur. Deze week de Grote groene sabelsprinkhaan.
Meestal valt je oog pas op een sprinkhaan als ie springt, stilzittend is de schutkleur té goed. Als je in de buurt komt, draait hij weg achter een stengel en stopt met zingen. De grote groene sabelsprinkhaan is fors (± 3cm) en bijna egaal grasgroen. Soms hebben ze een bruine streep over hun rug. De vleugels zijn duidelijk langer dan het lijf. Ook de lange achterpoten vallen op.
Van eitje tot sprinkhaan
De soort legt eitjes vóór de winter. In het voorjaar kruipt daar de nimf uit. Dat is een minisprinkhaan nog zonder de lange vleugels. Na elke vervelling is het insect wat groter. De poten zijn vanaf het begin al erg lang en ze kunnen hiermee goed door de planten klimmen. Ze hebben begroeiing nodig om zich te kunnen verstoppen voor de vogels. Zelf eten ze het liefst vliegen, rupsen en larven.
Zingen op zomeravonden
De meeste volwassen sprinkhanen vind je in juli en augustus. De mannetjes zingen in de loop van de middag door hun vleugels tegen elkaar te wrijven. Op warme (na)zomeravonden kun je daar tot diep in de nacht van genieten. Niet alleen in natuurgebieden, ook in bermen, parken of misschien wel je eigen tuin.
