Opening Achter de voordeur van Peter en Ineke

NIEUWVLIET - Eens een Tilburger, altijd een Tilburger. Zo was het althans in het verleden voor Peter Hendrikx. Toen deze Brabander met zijn gezin voor zijn werk naar Tiel en later naar Helmond verhuisde, duurde het niet lang voor ze terugkeerden. „Ik kon niet wennen”, verklaart hij, terugblikkend naar die dagen. Intussen woont Peter met zijn vrouw Ineke vijf jaar in Nieuwvliet, op twee uur rijden van hun thuisstad. Van niet kunnen wennen is nu echter geen sprake.

door Inge Verschuren

Peter is stellig. „Hier heb ik geen heimwee.” Nieuwvliet was voor het echtpaar al een tweede thuis geworden voor ze er echt gingen wonen. „We kwamen al zeventien jaar op camping De Meulinge hierachter, toen nog International”, vertelt Ineke. „Toen we met pensioen gingen, kochten we er een stacaravan. Zeven maanden per jaar woonden we hier. Elke dag liep ik met de hond naar zee, voorbij dit huis. Dan kwam ik regelmatig de vrouw tegen die hier woonde, een kunstenares die ook een hondje had. Daar maakte ik dan een praatje mee. Een paar keer ben ik binnen geweest voor een kopje koffie. We keken altijd naar dit huis. Mocht ze het verkopen, dan wilden we het graag weten. Dat hadden we aangegeven.” „Ik heb altijd gezegd, als ik dit huis ooit kan kopen, dan doe ik het”, voegt Peter eraan toe. Dat moment kwam toen de echtgenoot van de kunstenares overleed. „Zij ging het verkopen. We konden goede afspraken maken, ook in verband met de verkoop van ons appartement in Tilburg.”

Een Zeeuws thuis

Zo werd hun droomwoning aan de Molenweg 1 hun nieuwe huis. Vol goede moed gingen Peter en Ineke aan de gang om alles naar hun eigen zin te maken. De artistieke inrichting van de kunstenares mocht voor hen iets soberder. Ineke: „Ze had alles een kleurtje gegeven. Er hingen overal schilderijen. Het huis was heel vol, ook met beeldhouwwerk en potjes die ze maakte. Een beetje rommelig, maar zeker niet ongezellig. Alles was met schrootjes, ook de muren. We hebben ze eraf gehaald en de muren glad gemaakt. Behalve in de zitkamer. Daar hebben we de planken tegen de muren laten zitten. Dat vonden we wel heel mooi passen. We hebben ze wel opnieuw geverfd. Elke plank had namelijk een andere kleur.” Tijdens de verbouwing kwamen ze het een en ander tegen uit lang vervlogen tijden. „Onder verschillende lagen bloemetjesbehang vonden we een stukje krant uit 1889. Dat is toch wel bijzonder, hè. Ik heb het ingelijst.” Peter weet nog dat bij hem vroeger thuis ook kranten tegen de muur geplakt waren. „Vroeger werd eerst met kranten behangen. Daaroverheen kwam het echte behang.” In de zitkamer kwam een deurtje onder de schrootjes tevoorschijn. „Dat hebben we opengemaakt. In het kastje erachter staat nu de whisky en de wijn.”

Zeeuwse ontdekkingen

Ook kwamen ze een klein hoefijzertje tegen, en een oud paardenhoofdstel. Dat waren vondsten uit recentere tijden. „In 1993 woonde hier een Belg. Die hield twee pony’s aan huis. Ze stonden waar nu de vijver ligt. Die heeft toen ook veel aan het huis gedaan.” Nog een verrassing was een oude luchtbuks. „Een vrouw die familie is van een van onze overburen vertelde dat haar opa hier destijds gewoond heeft. Dan spreken we over vier generaties terug. Zij weet nog dat haar opa met die luchtbuks in de deuropening op konijnen zat te loeren.” Dit is niet het enige verhaal wat Peter en Ineke gehoord hebben. „Mensen uit de buurt komen echt dingen vertellen. Iedereen kent hier iedereen. Oorspronkelijk is dit de molenaarswoning. Alleen de eerste molenaar heeft erin gewoond. Die heeft de molen verkocht, maar wilde hier niet meer weg.” Dat vinden Peter en Ineke begrijpelijk: „Het is zo’n leuk plekje om te wonen.” De buurman van bijna tachtig tegenover de molen is van onschatbare waarde gebleken voor het onderzoek van oud-rechercheur Peter naar de geschiedenis van de woning. „Die is hier geboren en getogen en praat graag. Hij weet er veel over te vertellen.” Aan de muur van de eetkamer hangt een schilderijtje van de woning, met de molen op de achtergrond. „Een oude man kwam het brengen, op zijn fietsje met dat ding onder zijn arm. Die had hier gewoond als kind. Hij heeft een hele tijd zitten te vertellen. Dat zijn natuurlijk hele leuke dingen.”

Huis met twee gezichten

Een huis van meer dan honderd jaar oud heeft niet alleen van die knusse lage balkenplafonds, maar ook lage deuren. Laat Peter met zijn lengte daar nu niet doorheen passen. „Peter stootte elke keer z’n kop. Daarom hebben we die lage deuren hoger gemaakt. De originele kozijnen ervan hebben we moeten vervangen. Kijk, hier zie je het”, wijst Ineke op een netjes aangepast stukje metselwerk in de buitenmuur aan het terras. In het huis zijn nog steeds oorspronkelijk deuren te vinden. In de hal zijn twee bijzondere oude deuren. „Die waren oorspronkelijk van de bedstee.” De afgelopen vijf jaar is Peter continu bezig geweest om het huis verder te verbouwen. „In 1993 is alles al grotendeels gerestaureerd. Er is destijds een nieuw dak op gelegd en verwarming aangelegd. Het linkse stuk was daarvoor de schuur, met halfsteense muren en geen spouwmuur. Er is toen aan de achterkant een nieuwe gevel voor gezet. Ik heb aan de voorkant ervan een buitenwand van planken met isolatie gezet.” Ineke voegt hieraan toe: „We hebben voor de Zeeuwse stijl gekozen. Nu lijkt het weer meer een schuur. Aan de voorkant ziet het er uit als een boerderijtje, daar als een landhuis. Het is een huis met twee gezichten.” In het schuurgedeelte heeft Peter een slaapkamer gemaakt en de badkamer gerenoveerd. Verder is de ketel en de meterkast vernieuwd en de schouw uit de eetkamer gehaald. „Die werkte toch al niet meer. Het gaf veel extra ruimte. Toen we hierin kwamen, stond er geen keukenblok in, alleen losse kasten en een oventje. Alles was oud.” Peter en Ineke gaan terug naar Tilburg om dichter bij de kinderen, kleinkinderen en gezondheidsvoorzieningen te wonen. Praktisch gezien de beste keuze, maar nu is het vooral Peter met gevoelsmatige bedenkingen. „Je wordt hier opgenomen in de gemeenschap. Je hoort er gauw bij. Er wonen maar vierhonderd mensen hier en die maken allemaal een praatje. Als ze kunnen helpen, doen ze het. Als we nog vitaal waren geweest zeg ik, we blijven hier gewoon lekker wonen. Contacten genoeg in de buurt, lekker rustig, de ruimte, de vrijheid, een grote tuin en vlak aan het strand.” „Maar we zijn wel van plan een paar weken per jaar hierheen te komen”, zegt Ineke. Dat verzacht dan hopelijk genoeg de heimwee naar hun Zeeuwse thuis.

Authentieke woonbeleving aan zee

Droom je van gemoedelijk en ruimtelijk wonen op loopafstand van het strand in authentiek Zeeuws-Vlaamse sfeer, dan is de charmante woning aan de Molenweg 1 in Nieuwvliet jouw kans. Deze gemoderniseerde woning uit 1905, met een inhoud van 773m3 en energielabel B, ademt de landelijke historie van vorige bewoners, waardoor je je direct thuis en gekoesterd voelt. Door dak-, muur-, en vloerisolatie, mechanische ventilatie, rolluiken en zonnepanelen beschikt de woning ondanks de leeftijd over een gezond en prettig leefklimaat. Er is een slaapkamer op de bg gerealiseerd, waardoor de twee zolderverdiepingen tal van mogelijkheden bieden. In de royale tuin met vijver en meerdere terrassen kun je volop genieten van het buitenleven. www.kuubmakelaars.nl.