Column Veronique Vervaet: Tijd voor bezinning
Algemeen 81 keer gelezenBij het horen van een publiekscampagne over eenzaamheid op de radio en de tips die volgen om dat te voorkomen, moet ik denken aan mijn overleden vader. Zijn wieg stond in Terhole en hij bracht zijn jeugd door in de oorlogsjaren. Een intelligente jongeman maar verder studeren na de middelbare school zat er in die tijd niet in.
Wat mij als kind verbaasde, maar wat ik nu beter begrijp, is waarom mijn meester van de basisschool regelmatig bij ons thuis kwam. Mijn vader en de meester namen plaats in de voorkamer en sloten de schuifdeuren. Wat daar precies besproken werd, weet niemand. Het ging in ieder geval niet over mij. Wat opviel is dat de meester bij vertrek vrolijker was dan bij aankomst.
Mijn vader had een eigenzinnige kijk op de maatschappij die hij niet onder stoelen of banken stak. Naar zijn mening was televisie “het vergif in huis”. Zijn standpunt lichtte hij toe met het verhaal dat voor de komst van de televisie mensen elkaar opzochten op het einde van de dag. In de zomer zat men tot ‘s avonds laat op een bankje voor het huis. Onder het genot van een pot koffie werd er aandachtig naar elkaar geluisterd. Lief en leed werd met elkaar gedeeld. “En nu?” vroeg hij vaak wat verbitterd. “Nu zitten we met zijn allen vanaf zeven uur ‘s avonds naar een kastje te kijken en weten we niets meer van elkaar”.
Decennia na zijn dood is onze maatschappij zodanig ingericht dat we 24/7 op de hoogte zijn over wat er in de wereld gebeurt. En niet alleen via de televisie. De middelen lijken oneindig om met elkaar in contact te komen.
En toch een commercial op de radio over eenzaamheid. Ogenschijnlijk zijn we in contact met heel de wereld maar niet met de mensen om ons heen. We zijn verder van elkaar verwijderd dan ooit.
In gedachten hoor ik mijn vader zeggen: “We moeten terug naar de basis!”. Dus alle slimme schermen uit en vragen hoe het echt met iemand gaat in plaats van een Heppie de Peppie foto te liken op social media.
Misschien zijn dan de ideële reclames over eenzaamheid dan voorgoed verleden tijd.
Veronique Vervaet
