Marijke Soulimans zwemt zomer en winter: ach die kou.....

HOOFDPLAAT – Rijkswaterstaat houdt de temperatuur van het zeewater nauwgezet bij. Zeven graden was het op nieuwjaarsdag. Bij strandpaviljoen Het Halve Maentje in Breskens waagde een groot aantal durfals, ondanks de stevige bries, een frisse duik. Nou ja, duik… De meesten gingen niet kopje onder, heel begrijpelijk met die temperatuur, en stonden alweer snel - bibberend - terug op het strand. Marijke Soulimans (66) uit Hoofdplaat weet als geen ander hoe koud zeewater aanvoelt. Zomer en winter zwemt ze in de Schelde.

door Peter Verdurmen 

In water van zeven graden houdt ze het makkelijk een kwartier, twintig minuten vol. “Het is een kwestie van gewenning’’, zegt de Hoofdplaatse, die ook al eens in het Meer van Loch Ness en de Noordelijke IJszee bij Spitbergen zwom.

Corona

Marijke: “Ik ben geboren en getogen in Hoofdplaat, dus zwemmen in de Schelde is me zeker niet vreemd, alleen deed ik dit niet in de winter.’’ Een jaar of vier geleden kwam daar verandering in. “Er heerste corona, je kon nergens heen. In het vroege voorjaar, het water was nog koud, vroeg een goede vriendin, Anne-Marie Thomaes, of ik zin had om met haar een zwemtochtje te maken in de Schelde. Dat beviel goed. Ik zwem nog vaak samen met Anne-Marie, maar ook alleen. Het is een ontspannen bezigheid. Telkens weer geniet ik van de natuur om me heen, de golven, de vogels. Af en toe duikt er een zeehond op. Nee, daar ben ik niet bang van.”

Kou schrikt haar niet af, al moet je het niet overdrijven, weet ze inmiddels uit ervaring. De dag, zaterdag 13 februari 2021, staat in haar geheugen gegrift. Het vroor één graad, de gevoelstemperatuur was -7 graden Celsius. De zeewatertemperatuur was 2,6 graden (Marijke houdt dit soort gegevens bij). In de ochtenduren had ze geschaatst, ’s middags wilde ze nog wat baantjes trekken in de Schelde. Moet kunnen met een geoefend lijf, dacht Marijke. ‘De extreme frisheid van het water valt me alles mee’, schreef ze in haar dagboek. Marijke beperkt zich tot twee baantjes. “Het was een ijsbad’’, herinnert ze zich. Aan de kant, haar handen en armen waren gevoelloos, wordt ze aangesproken door een oudere dame met een hond. “Ze maakte een diepe buiging voor me”, lacht Marijke. Dat het opzoeken van je fysieke grenzen gevaarlijk kan zijn, ervoer de Hoofdplaatste zwemster een jaar later, op 18 februari 2022. De storm Eunice raasde die dag over ons land. Het was aflandige wind. Zonder al teveel inspanning geraakte ze bij het keerpunt. Terugzwemmen naar de dijk was een ander verhaal, zo ontdekte ze al snel. Het was de goden verzoeken onder deze barre omstandigheden, noteerde ze in haar dagboek. Na een uiterste krachtsinspanning bereikt ze de kant. ‘Ik snak herhaaldelijk naar adem en keer af en toe om, zodat ik even kan ontspannen met de wind en golven in de rug.’ Het was een wijze les. De ervaring leert dat als je ‘s winters uit het water komt, je lichaam begint te gloeien, aldus Marijke. Een fijn cadeautje van Moeder Natuur.

Nessie en ijsberen

De Hoofdplaatse houdt van reizen. Doet  de gelegenheid zich voor, dan trekt ze haar bikini aan en stapt ze onverschrokken het water in. In Schotland zwom ze in verschillende meren, waaronder het befaamde Loch Ness. “Nessie, het monster, heb ik niet gezien. Een grapjas had een briefje achtergelaten dat Nessie op vakantie was, ha ha.”

In september was ze op Spitsbergen voor drie schilderwerkweken met een solo-expositie als sluitstuk. De ijsberen daar zijn wel echt. De sportieve West-Zeeuws-Vlaamse is niet bang aangelegd en pakte de kans om enkele baantjes te trekken in de Noordelijke IJszee. De kou, daar schrok ze niet van. Ze is wel wat gewend, die Hoofdplaatse!