Vijf vragen aan ..............Ruud van Velzen (Dierenasiel Terneuzen)

TERNEUZEN - Bij het Dierenasiel in Terneuzen wordt hard gewerkt: De eerste contouren van de nieuwbouw zijn al duidelijk zichtbaar. Robuuste stenen zijn op elkaar gemetseld. Leidingen worden aangelegd. Medewerkers van bouwbedrijven dragen letterlijk een steentje bij aan het nieuwe Dierenasiel in Terneuzen. Twee gulle giften hebben er voor gezorgd dat de modernisering in een stroomversnelling is geraakt. Ruud van Velzen is ermee in zijn nopjes: al dertig jaar is hij actief bij het Dierenasiel. Onlangs ontving hij een Koninklijke Onderscheiding. 

door Cora Verhelst

1. Kunt u zich in het kort voorstellen?

,,Ik ben Ruud van Velzen, geboren in Rotterdam in 1952. In 1958 verhuisde ik naar Breda en in 1978 ben ik in Terneuzen terecht gekomen. Ik kon toen aan de slag bij de Gemeente in Terneuzen op de afdeling Ruimtelijke Ordening en heb daar 19 jaar gewerkt, totdat ik werd afgekeurd. Al snel werd ik gevraagd voor het bestuur van Stichting Dierenasiel Zeeuws-Vlaanderen. Ik miste mijn werk en ik onderhield nog altijd contacten met de afdeling waar ik had gewerkt. Heden ten dage zijn de contacten met de Gemeente er nog altijd. Regelmatig vraag ik vergunningen aan. In 1995 ben ik bij het Dierenasiel gestart als penningmeester in het bestuur. Ook was ik tijdelijk interimvoorzitter totdat er zich een nieuwe voorzitter aandiende. Sinds 2017 is Marina Goossens voorzitter en per 1 januari ben ik gestopt met het penningmeesterschap. Petra van Kerckhove heeft deze functie overgenomen. Maar bij al mijn werkzaamheden in het dierenasiel hanteer ik het motto: dierenwelzijn staat voorop. Bij bepaalde beslissingen moet je vanuit het belang van het dier denken en niet vanuit eigen belang. Maar dat is soms moeilijk uit te leggen naar mensen toe. Dat is het meest lastige.” 

2. Wat heeft u met dieren?

De passie was er altijd al. Thuis heb ik ook altijd dieren gehad: onder andere honden, katten, kippen en geiten. Die verzorgde ik naast het werk en het sporten. Omdat ik kleiner ben gaan wonen, heb ik op dit moment nog maar één hond: een Franse Buldog van 9 jaar. De laatste drie honden die ik heb gehad waren allemaal oudere honden uit het asiel.

3. Waarom wordt er sinds kort nieuwbouw gerealiseerd?

Het asiel is gebouwd in 1989. De inzichten voor dierenwelzijn waren toen anders. Dat gold ook voor de arbeidsomstandigheden voor mensen. Ook de privacyregels voor publiek weken af van die van tegenwoordig. Dat zijn de drie hoofdpijlers waarmee de nieuwbouw wordt gerealiseerd voor publiek, medewerkers en vrijwilligers, met als doel het voorkomen van stress bij katten. Momenteel voert het personeel werkzaamheden uit in de nabijheid van de leefomgeving van de dieren. Dat geeft voor de katten te veel stress. En daar kunnen ze ziek van worden. Daarom worden de leefomgevingen voor de mens en het dier door de nieuwbouw gescheiden: er komt een receptie, een ontvangsthal en een intakeruimte waar het publiek in gesprek kan met de medewerker. Want soms komen er bij het afstaan van een dier best veel emoties kijken. En dan is een aparte ruimte voor de privacy noodzakelijk. Ook worden er voor het publiek en het personeel voor ieder aparte toiletten en een invalidetoilet gerealiseerd. Verder komt er een kantine- en een vergaderruimte. Wordt iemand gebeten of gekrabd, dan is een douche noodzakelijk omdat er dan direct actie ondernomen moet worden. Momenteel gebeurt dat in de keuken bij de kraan, wat niet zo praktisch is. En we krijgen twee wasmachines en twee drogers. Zo werken we aan een beter dierenwelzijn doordat mens en dier gescheiden worden en aan een beter mensenwelzijn doordat personeel en vrijwilligers efficiënter hun werk kunnen doen. Ook komen er aparte ruimtes voor katten omdat die in categorieën ingedeeld worden. Zo proberen we zoveel mogelijk stress te voorkomen. En de honden krijgen kennels terug, omdat er nu in gebruik zijn voor opslag. Ook zij krijgen meer ruimte en rust. In totaal wordt het pand zo’n 200 vierkante meter groter en het terrein zo’n 800 vierkante meter.

Tot slot richten we het buitenterrein opnieuw in met bestrating en struiken en komt er een kattentuin voor half verwilderde katten die niet meer herplaatsbaar zijn. Hier ben ik natuurlijk heel blij mee, alhoewel natuurlijk niet uit financieel oogpunt. Want de tuin zal nooit wat opbrengen. Dat wordt en blijft een kostenpost. Maar dierenwelzijn staat voorop!

4. De nieuwbouw moet behoorlijk in de papieren lopen. Hoe komt het Dierenasiel aan financiële middelen voor dit project?

In totaal hebben we 1 miljoen Euro ontvangen die we uit erfenissen hebben verkregen. De twee grootste erfenissen waren van erflaters die hun hele bezit aan ons hebben nagelaten, inclusief hun woningen. De erflaters waren niet bij ons bekend. Het bijzondere was dat zij in grote eenvoud leefden maar wel hun hele bezit hebben nagelaten ten behoeve van de dieren. Een erflater stelde als voorwaarde dat wij de verzorging van haar katten op ons zouden nemen. Maar op het moment van haar overlijden, was er nog maar eentje in leven die goed wordt verzorgd door een familielid en op onze kosten ter plaatse is gebleven. 

5. Je hebt in de 30 jaar ongetwijfeld heel wat meegemaakt. Heb je nog een mooie anekdote voor de lezers?

De mevrouw met de erfenis van zeven ton vind ik het meest bijzondere in mijn loopbaan bij het Dierenasiel. Zij gaat een gedenkteken krijgen, samen met een foto in het nieuwe gebouw. Verder is het natuurlijk heel mooi dat wanneer een dier niet sociaal is en moeilijk plaatsbaar is, toch ergens terecht komt waar hij het goed heeft. Dat vind ik het meest dankbare….”

Oproep!

Woont u in Zeeuws- Vlaanderen en hebt u een interessant verhaal, hobby, of iets anders dat u wilt delen met de lezers van het ZVA, meld u dan aan voor de rubriek VIJF VRAGEN AAN… 

Stuur uw motivatie naar: redactie@zvamediacentrum.nl

Wekelijks maken we een keuze uit de inzendingen.