Column Jan Vantoortelboom: De Kromme Stoelgang

HOOFDPLAAT - Vorige week zondag deed ik met een groepje vrienden mee aan de culinaire fietstocht die georganiseerd werd door het bekende restaurant De Kromme Watergang. Het is niet dat ik een echte fietser ben; ik krijg al zadelpijn na drie kilomter, maar de verrukkelijke specialiteiten, vaak met vis, en ook de route maakten alles goed.

We fietsen een poosje langs de zee, stopten bij lokale restaurantjes, boerderijen en B&Bs, en overal waar we aankwamen werden we getrakteerd op live muziek en gastronomische hoogstandjes. De tocht eindigde waar hij begon, bij het restaurant zelf. Daar dronk ik op mijn gemak een biertje en werd ook nog eens herkend door mensen uit Kloosterzande als de columnist van de PZC wiens keuken twee weken geleden uitbrandde. 

Ik moet het toegeven: ik reed op een electrische fiets en zo ook de vele mannen met dikke buiken. Want dat viel me op. De vrouwen zagen er over het algemeen zo uit als het eten: om op te vreten. Maar de mannen waren uitgerust met serieuze one-packs. Het goede was dat alles wat ze naar binnen stouwden er ook onmiddellijk weer konden af fietsen. 

Prins Willem-Alexander en Maxima

Het is niet zo dat ik altijd onverdeeld optimistisch was over de gastronomische ervaring bij De Kromme Watergang. Eerder, ik denk wel zo’n vijftien jaar geleden, ging ik er eens met mijn vrouw eten. Het was verbluffend. Niet alleen voor het oog, maar ook de smaken. Een van de obers liet zich toen ontvallen dat de week ervoor Prins Willem-Alexander met Maxima was langsgeweest. 

Nou ben ik een man met een ijzeren maag en darmstelsel. Zelden heb ik daar last van, zelfs niet in mijn studententijd na een nacht zwaar stappen. Maar de nacht na het restaurantbezoek waren mijn maag en darmen zo overstuur dat ik de jaren daarna het restaurant De Kromme Stoelgang ben gaan noemen. Vijftien jaar later, na de culinaire fietstocht, kan ik weer ronduit enthousiast spreken van De Kromme Watergang.

Jan Vantoortelboom