De Kienstee in Schoondijke: 360 jaar oude boerderij vol verhalen
Algemeen 316 keer gelezenSCHOONDIJKE - De Kienstee in Schoondijke behoort tot de oudste boerderijen in de Generale Prins Willempolder ten noorden van Schoondijke. Het tweede deel van de polder werd bedijkt rond 1651/1652, aldus Rinus Willemsen, die zeer thuis is in de geschiedenis van de streek. Ter hoogte van Sasput bevond zich een haventje.
In augustus 1653 wordt het nieuw gewonnen land verkaveld. Pieter Lips, schepen van Sluis, was de eerste eigenaar van de kavels 53 en 54. Een paar jaar later wordt hier de Kienstee gebouwd, een omwalde boerenhoeve, op een paar honderd meter van de grindweg tussen Schoondijke en Sasput. De naam is hoogstwaarschijnlijk afgeleid van Cornelis Kien, een zoon van de burgemeester van Veere, die in 1666 de landerijen van Pieters Lips in de Prins Willempolder overnam.
Het huis van toen staat er nog steeds, het is ruim 360 jaar oud. Sinds de tijd van Napoleon is de Kienstee verbonden met de familienaam Cammaert. Joannes Cammaert, getrouwd met Elisabeth Burm, betrok in het jaar 1804 de statige pachtboerderij, eigendom van de familie Lippens uit Gent/Leuven. Anno 2026, meer dan twee eeuwen later, wordt de Kienstee gerund door Rudi Cammaert (59) en Jorien Vermeulen (61). “Ik ben de achtste generatie Cammaert”, vertelt Rudi.
We zitten aan de keukentafel bij Rudi en Jorien. Door het raam kun je mijlenver de polder inkijken. Het is winter, op de velden zie je nog nauwelijks iets. Vanaf maart is er op de boerderij weer werk aan de winkel. Ploegen, eggen, zaaien, poten, het is een vast stramien in het vroege voorjaar. Het bouwplan telt alle bekende gewassen van het Landje. Zoals vele collega’s doen Rudi en Jorien er wat bij om extra inkomsten te genereren. Die fluctueren immers van jaar tot jaar (momenteel zijn de prijzen van consumptie-aardappelen historisch laag). Al een kwart eeuw combineren de Cammaerts het akkerbouwbedrijf met een B&B. Jolien: “In de zomer regent het mensen en in de winter druppelt het.”
Wonen in een huis van meer dan 350 jaar oud ziet het echtpaar als een voorrecht. De statige boerenwoning heeft al ontelbare stormen doorstaan. Er zijn gebreken, maar daar is goed mee te leven vinden ze. Verschillende muren staan scheef. Het plaatsen van een nieuwe keuken was een uitdaging. “Je wilt niet dat de pannen achter het fornuis belanden”, grapt Jorien. De zolder van het boerenhuis deed vroeger dienst als graanopslag. Rudi: “De fundering voldoet niet aan de maatstaven van nu met als gevolg dat de muren uit het lood staan.”
De Kienstee zit vol verhalen. Zo landde in juni 1918 een Duitse tweedekker vlakbij de boerderij. De piloot die zich door de mist niet goed kon oriënteren werd geïnterneerd. Het was landelijk nieuws: er zijn nog foto’s van.
In de tijd van de trekpaarden, voor de oorlog, waren de fokmerries van Camille Cammaert vermaard tot ver buiten Zeeuws-Vlaanderen. De belangrijkste tentoonstelling was die in ’s-Hertogenbosch. Het verhaal gaat dat Camille, gareelmaker Izaak Eeckhout en de knechten, waaronder een speciale paardenknecht in de Brabantse hoofdstad, niet in een hotel sliepen maar bij de paarden. Hij kocht afgekeurde renpaarden om over een snel span te beschikken voor de sjees. De betovergrootvader van Rudi Cammaert zat ook in de politiek. Hij was wethouder van Schoondijke en lid van het R.K. kerkbestuur.
Zijn echtgenote Maria Roose was een zeer zelfstandige vrouw. Tussen 1910 en 1920 fotografeerde zij al, de rolletjes ontwikkelde ze zelf. Indien nodig retoucheerde ze de prints en kleurde ze zelfs in. Toen ze in 1937 met haar man de Kienstee verliet, betrok het paar een huis aan de Willemsweg in Schoondijke. Camille overleed nog datzelfde jaar. Maria Roose isoleerde zich niet, integendeel. Haar deur stond altijd open voor haar kinderen en kleinkinderen. Bij de bevrijding in 1944 raakte de R.K. kerk en pastorie in Schoondijke zwaar beschadigd. Mevrouw Cammaert ontfermde zich over de ‘dakloze’ zielenherders. Ook bood Maria onderdak aan twee leraren van de na de oorlog opgerichte R.K. HBS en Ron de Rijk, hoofd van de lagere school in Schoondijke. Haar zoon Leopold omarmde de technische vooruitgang: hij had een van de eerste trekkers in de streek.
Terug naar de boerderij. Rudi en Jorien Cammaert denken nog lang niet aan stoppen. Staat er als de tijd daar is een opvolger klaar? Het zou zomaar kunnen dat dochter Dominique in de voetsporen van haar ouders treedt. Met een agro-opleiding op hbo-niveau en de nodige werkervaring kan ze de uitdaging aan, zijn haar ouders overtuigd. Rudi: “De keuze is aan haar.” Zoon Jason heeft geen aspiraties. Die is werkzaam als technicus bij de KLM op Schiphol-Oost. (PV)
