Column Liesbeth van Assche: Billenschuiven
Algemeen 100 keer gelezenIk moest op controle bij mijn tandarts. Ik ga daar heen in mijn ‘cabrio’ (lees: elektrische rolstoel) omdat ik vanuit mijn gewone rolstoel niet meer in de tandartsstoel kom.
Mijn cabrio zit regelmatig onder de modder. Dit krijg je als je door Zeeuwse polders rijdt. Ik maak daar niet zo’n punt van. Mijn tandarts daarentegen benoemt het iedere keer. Mede daardoor en omdat het ook gewoon eens nodig was, besloot ik om de dag voor de controle-afspraak mijn cabrio schoon te maken.
Ik zat dus in mijn slaapkamer, in mijn gewone rolstoel tegenover mijn cabrio met een sopje. Door mijn korte armen hing ik zowat ondersteboven de boel schoon te maken. Toen ik te ver reikte naar het spatbord van mijn linker achterwiel, schoof mijn gewone rolstoel iets naar achteren, waardoor ik tussen de twee rolstoelen kwam te hangen. Mijn hoofd zat klem tussen een muur en mijn cabrio. Met een beetje wringen kreeg ik mijn hoofd los en besloot ik mezelf zo rustig mogelijk op de grond te laten zakken.
Daar zat ik dan, tussen mijn twee rolstoelen in, zonder gsm, want die lag op mijn dressoir in de woonkamer. Door mijn handen steeds voor me op de grond te zetten en mezelf op mijn billen vooruit te trekken, schoof ik er heen. Omdat mijn benen niet meededen, belandden ze steeds in een spagaat.
Na een kleine tien meter billenschuiven kon ik bij mijn grijpstok, waarmee ik mijn gsm van de kast kon laten vallen. Ik moest een beetje lachen. Wat had ik nu weer uitgehaald? Ik belde de dagdienst en even later kwamen er drie zorgmedewerksters om me weer in mijn gewone rolstoel te zetten. Door de adrenaline voelde ik weinig pijn en ik besloot om de andere kant van mijn cabrio ook nog schoon te maken.
Enkele dagen later had ik een paar blauwe plekken en een pijnlijk scheurtje in een bovenbeenspier van het billenschuiven.
Tegen de tandarts zei ik niks over mijn avontuur en hij zei niks over mijn moddervrije cabrio. Had ik daar nou al die toeren voor uitgehaald?
Liesbeth van Assche
