Column Veronique Vervaet: Vier seizoenen op één terras
Algemeen 92 keer gelezenOp een zwoele zomeravond strijken we neer op een terras in Valkenburg aan de Geul met uitzicht op een mooi verlicht monumentaal pand. In een donker verlaten hoekje zit een jong verliefd stel. Hij veegt zorgvuldig met het puntje van een servet haar mondhoek schoon. Als beloning volgt een tedere zoen, daarna kijken ze beetje giebelend om zich heen of iemand het heeft opgemerkt.
Verderop zit een pril gezin met twee jonge kinderen die, zo te zien aan de rood gloeiende wangetjes, eraan toe zijn om naar dromenland te gaan. De moeder probeert er nog wat eten in te proppen, maar de oudste stoot een flesje frisdrank om. De cola sijpelt van de tafel op de kleding van de veroorzaker. Met meerdere servetten probeert de jonge moeder de schade nog wat te beperken, terwijl ze een vernietigende blik richting de vader werpt. Hij is afgeleid door het jonge stel, mijmerend naar vroegere tijden en amper bewust van wat zich aan tafel afspeelt. Het kind zet het op een krijsen waardoor het half slapende zusje wakker schrikt en een oorverdovend duet wordt ingezet. Vader is terug in de realiteit geworpen en vraagt om de rekening. In de tussentijd proberen ze hun kroost wat te kalmeren, wat deels lukt. Met het ene kind op de arm bij mams en de andere telg sputterend aan de hand bij paps, verlaten ze met bedrukte stemming het terras.
Een hoogbejaard echtpaar kijkt belangstellend toe hoe ik foto’s maak van het monument. Mevrouw lacht vriendelijk en geeft me een goedkeurend knikje, gevolgd door een knipoog. Al schuifelend, elkaar ondersteunend, verlaten ze langzaam het terras.
Op het verliefde stel na, is het terras leeg en realiseer me dat ik zelf in het derde seizoen van mijn leven ben beland. Ik vraag me af of het me is gegund dat ik over pakweg 35 jaar ook nog samen op dit fraai gesitueerd terras kan vertoeven en net zoals het bejaarde stel zichtbaar mag genieten van het vierde seizoen.
Veronique Vervaet
