Kustlijntriatlon eindigt met prachtig nieuws in Groningen

RETRANCHEMENT - Vier dagen, honderden kilometers en één bijzondere missie. Met een kustlijntriatlon langs vrijwel de volledige Nederlandse kust wilde Jurgen Forster geld inzamelen voor een speeltuin bij het UMCG. Die speeltuin moet kinderen en gezinnen die een moeilijke periode doormaken een plek geven om even zorgeloos te kunnen spelen. Wat begon als een persoonlijk initiatief, groeide uit tot een indrukwekkende sportieve uitdaging, gedragen door familie, vrienden, vrijwilligers en talloze supporters.

Op 5 juni om kwart voor vier in de middag bereikte hij zijn eindpunt in Nieuwe Statenzijl. Daar stonden zijn familie en vrijwilligers van de Familiehuizen van het UMCG hem op te wachten. Het was het slotstuk van een tocht die vier dagen eerder begon aan de Zeeuws-Vlaamse kust.

De start verliep anders dan gepland. Op 2 juni stond hij klaar bij Strandpaviljoen De Zeemeeuw bij Retranchement. Door een miscalculatie van de stromingen moest de start zes uur worden uitgesteld. Voor zonsopgang vertrekken zou te veel risico hebben opgeleverd voor Jurgen en zijn safety swimmer. Voor het team bracht dat rust, maar voor hemzelf maakte het de planning een stuk ingewikkelder.

Toen Jurgen uiteindelijk het water in ging, verliep het zwemmen volgens schema. Een stevige westenwind zorgde wel voor een bijzondere ervaring. Grote zwermen kwallen dreven in het water. Gelukkig staken ze niet, maar het was even wennen om ze voortdurend te raken. Na ongeveer twee uur zwemmen kwam hij bij de radartoren in Breskens uit het water, midden in een stortbui.

Ook de overgang naar de racefiets verliep daardoor chaotisch. Toch klaarde het weer op richting Breskens. De geplande route via de veerpont kon gewoon doorgaan en ook de vliegtuigbom die die dag onschadelijk werd gemaakt, vormde geen probleem. Zijn eerste fietsdag voerde hem ruim honderd kilometer over de Deltawerken. De kilometers door Zeeland waren indrukwekkend, maar zwaar. Al na twintig kilometer voelde hij zijn knieën en het zwemmen had veel energie gekost. Pas om negen uur ’s avonds bereikte hij camping Rockanje.

De volgende ochtend begon vroeg. Bij de pont van Rozenburg kreeg hij gezelschap van buurvrouw Kim, die 75 kilometer met hem mee fietste. De benen voelden beter en de dag vloog voorbij. In Zandvoort nam vriend Niels het stokje over. Samen reden ze verder richting Westerland. Opnieuw wachtte daar een nat einde van de dag. Tijdens een televisie-interview van Noordkop247 kon hij schuilen onder een stretchtent op de camping.

Dag drie stond in het teken van de Afsluitdijk en de uitgestrekte dijken van Noord-Nederland. Het landschap was prachtig, maar soms ook eentonig. Omdat hij zich bij aankomst in Noordpolderzijl nog verrassend fit voelde, besloot hij alvast 12,5 kilometer te gaan hardlopen. Achteraf bleek dat een slimme keuze.

Op de laatste dag groeide de spanning met iedere kilometer. Zijn beste vriend Floris fietste mee als steun. Door een blessure kon hij niet meelopen zoals oorspronkelijk gepland. Later sloot ook vriend Jasper aan, die de laatste 25 kilometer naast hem bleef lopen.

De laatste 10 kilometer waren veruit het zwaarst. Zijn lichaam leek te beseffen dat het einde nabij was. Toch bleef hij doorgaan. Rennen, wandelen, weer rennen. Stap voor stap kwam de finish dichterbij. Na 53 kilometer bereikte hij zijn eindpunt. Zijn eerste marathon én ultramarathon waren een feit.

Daar wachtte de beloning. Een omhelzing van zijn vrouw en kinderen. Samen wandelden zij daarna nog naar de Kiekkaaste, aan de rand van Nederland. Het uitzicht vormde een passend slot van een onvergetelijke week.