Column Liesbeth van Assche: Ultiem vakantiegevoel

Vorige week was ik samen met mijn nicht Josephine op vakantie. We hebben zes dagen meegevaren met het schip van de Nationale Vereniging De Zonnebloem.

Op maandagochtend vertrokken we met de Valys-taxi naar Arnhem, de thuishaven van het schip. Vanuit Zeeuws-Vlaanderen was dit al een hele reis. Gelukkig hadden we een leuke chauffeuse. Iets na de middag kwamen we aan bij de kade. De rode loper lag uit, de ontvangst was warm. We zochten onze hut op en probeerden alles in ons op te nemen. De intake over mijn zorg werd gedaan door twee verpleegkundigen. Vooral de jongste van die twee, zou mij de hele week verzorgen. 

Tijdens mijn eerste avondzorg vroeg de jonge verpleegkundige om hoe laat ik de volgende morgen graag geholpen wilde worden. Ze had nog twee gasten op haar lijst staan en die wilden allebei rond 8.00 uur. Ik vond het prima dat ze mij daarna deed. Ik had vakantie, waarom zou ik zo vroeg aan het ontbijtbuffet moeten zitten? Bovendien kon je ‘s morgens toch niet van boord. Ze vroeg toen: ‘Zal ik je dan alvast om 8.00 uur een bakje koffie brengen?’ Een geweldige vraag. Dus zag ik iedere ochtend, vanuit mijn bed, met een bakje koffie het Nederlandse landschap aan me voorbij trekken. Bomen, treinen, binnenvaartschepen, boeien, eenden, aalscholvers, een kanovaarder, enzovoorts.

Elke middag konden we van boord in steeds weer een andere stad. Je kon mee met een excursie of op eigen gelegenheid de stad verkennen.

Toen ik weer thuis was, moest ik veel aan de reis denken. Ik besefte dat ik nooit zonder verpleegkundige hulp weg kon gaan. Dat wist ik natuurlijk al wel, maar nu heb ik dat voor het eerst ervaren. En wat heb ik me van te voren onnodig druk gemaakt over hoe mijn zorg zou gaan en wie dat zou gaan doen. Met die twee verpleegkundigen hebben zowel Josephine als ik het erg gezellig gehad. Niet alleen mijn zorg liep goed, maar ook het eten, het leuke contact met de andere gasten en het amusement - zowel aan boord als in de steden - was top. Met als ultiem hoogtepunt: ‘s morgens in bed genieten van koffie en het voorbijtrekkende Nederlandse landschap.

Liesbeth van Assche