Column Veronique Vervaet: Tegeltjeswijsheid
Algemeen 106 keer gelezenTegeltjeswijsheid
Voorzichtig stof ik het Delfts Blauw tegeltje af wat op de kast in de woonkamer staat. Ik kreeg het mee van het verzorgingstehuis waar mijn moeder zeventien jaar heeft gewoond. Daar hing het jarenlang in de gemeenschappelijke woonruimte. Het melancholische gevoel verdwijnt snel als ik in gedachten mijn moeder met opgewekte stem en guitige blik hoor zeggen:
“Den an ouwer wint en God verzint. Mee un goed gelôôf en un kurk op au gat kunde noar Bresjes.
Haar lijfspreuk als grap op een tegeltje vereeuwigd en als cadeautje aan mijn moeder gegeven door een medewerkster. Eén van de uitspraken die ze tot het eind toe moeiteloos opdreunde, ondanks de steeds dikker wordende mist in haar hoofd. Wat betekent het nu eigenlijk. Is het iets wat ze zelf had verzonnen of is het een gezegde uit vroegere tijden. Spijt dat ik het haar nooit heb gevraagd. Uit nieuwsgierigheid besluit ik AI er eens op los te laten.
Den an ouwer wint, schijnt een Zeeuwse variant te zijn van het bekendere spreekwoord over doorzettingsvermogen. Dat klinkt logisch. En god verzint zou betekenen “in God verzinkt” wat zou staan voor volledig op God vertrouwen of in het geloof opgaan. Daar herken ik mijn moeder wel in.
De tweede zin over een goed geloof en met een kurk op je gat naar Breskens kunnen, wordt omschreven als een humoristisch en typisch Zeeuwse volksuitdrukking. Men zou met een flinke dosis blind vertrouwen en een kurk in je achterste tegen de angst of de dunne ontlasting van de spanning zelfs de wildste wateren kunnen trotseren om in Breskens te komen. Heel wat anders dan via land met een fatbike!
Verder wordt het ook als speelse nuchterheid omschreven die de spot drijft met mensen die denken dat ze met puur geloof of minimale voorbereidingen overal kunnen komen. Zo had ik het nog niet eerder opgevat. Lang hebben we mogen genieten van haar vrolijkheid, ondersteund met onder andere deze tekst, tot de mist in haar hoofd niet meer verdween en uiteindelijk een koude stilte achterbleef.
Het tegeltje “uit het oog maar zeker niet uit het hart” is jaren later toepasselijker dan ooit.
Veronique Vervaet
