Achter de voordeur van Jo Govaert

HULST - Zijn vrouw werd ziek en overleed. Jo bleef achter in de eengezinswoning waar hij samen met haar zijn gezin had grootgebracht. Veel te groot voor een man op leeftijd met een tanende motoriek. Toen hij ook nog zijn heup brak, was het duidelijk. Hij was beter af met een zelfstandig appartement met zorg nabij.

door Inge Verschuren

Dat vond Jo Govaert bij de Blaauwe Hoeve. Hij hield rekening met een wachttijd, maar onverwacht snel was er een woning vrij. De keuze was snel gemaakt. Het was tijd om afscheid te nemen van dat huis waar hij altijd zo graag woonde. „Moeder kreeg je er niet weg”, klinkt vrijwel gelijktijdig uit de monden van Jo en zijn dochter Desirée. „Die moest er niet aan denken hier weg te gaan. Ze hadden er bij wijze van spreken nog wel veertig jaar willen wonen,” vervolgt Desirée. „Hij is hier naartoe verhuisd voor het gemak en de veiligheid. Een twee-onder-een-kapwoning met trap en tuin als je niet meer goed ter been bent, dat wordt toch lastig.”

Vriendelijke woonomgeving

Zo’n afscheid na 44 jaar is dat ook, natuurlijk. Maar Jo is blij met zijn nieuwe optrekje. „Ik heb hier alle meubels mee naartoe kunnen nemen”, zegt hij blij. „Zo groot is het hier nog. En alles zonder drempels. Behalve naar het balkon.” Jo heeft geen spijt. „Ik woon hier perfect. Ik zou alleen mijn buren mee hebben willen nemen”, vertelt Jo. „Hier wonen de buren op de galerij. In de Liniestraat zie je elkaar sneller. Als je de container buitenzet en zo. We hebben daar altijd een vriendelijke buurt gehad. Iedereen kon met elkaar opschieten.” Desirée herinnert zich dat ook nog levendig. „Het was altijd een over en weer lopen van kinderen in de straat. Alleen mensen die er moeten zijn komen er, dus het is goed om te spelen. We gingen altijd achterom naar school met elkaar. Daar stonden we binnen vijf minuten.” 

Droomhuis ontdekt

Desirées ouders waren in hun jongere jaren maar wat blij toen het huis aan de Liniestraat 57 in Hulst op hun pad kwam. „We woonden daarvoor een eindje terug, in een van de straten waar de Praktijkschool is”, aldus Jo. „Het was een huis van 25.000 gulden toen nog. Op tien jaar tijd hadden we het afbetaald. Dat ging in die tijd enorm hard.” Desirée kan zich nog herinneren dat ze er kwamen wonen. „Ik weet nog dat ik verhuisd ben. Het was in 1982. Ik was vier”, vertelt ze. Haar vader vervolgt: „Dat was geen grote woning. Iemand had Moeders verteld dat hier een huis te koop stond. Die praatte met Jan en alleman. Mijn vrouw kende heel Zeeuws-Vlaanderen”, grinnikt hij liefdevol. „Ze reed op de fiets rond om te zien welk huis het was. ‘Daar moet je eens gaan kijken’, zei ze tegen mij. Ik belde er aan, ik deed dat wel. Ik hoefde er geen moment over na te denken.”

Thuis lekker spelen

De reden? „Veel meer leefruimte. Je zat er veel minder opgedrongen. De woning was twee meter langer dan waar we woonden, met een grote tuin erachter.” Desirée vult haar vader aan: „Het was makkelijk dat we met vier man ruimte hebben gehad. Mijn broer en ik hadden allebei een eigen kamer en die was groot. Als je op je bed ging zitten, had je nog drie meter of zo om te lopen. In die tuin hebben we veel gespeeld. Er stond een grote schommel op het gazon. Mijn ouders hadden kussens van een bankstel bewaard en die legden we dan ervoor neer. Daar sprongen we er vanaf de schommel op.” De tuin is met een lengte van tien meter en een breedte van zes meter inderdaad een heerlijke buitenplek voor een gezin. „Toen mijn broer en ik wat ouder werden is het gazon weggedaan.” Dat was om werk te sparen. „Ik heb toen ook de bosjes uit de tuin van voor weggehaald”, zegt Jo. „En er grint gestrooid. Het voordeel was dat er dan bijna geen vuil groeide. In de tuin werken ging niet meer zo geweldig.”

Regelmatig wat nieuws

Door de jaren heen heeft gezin Govaert de woning goed onderhouden. Vooral moeder vond het regelmatig tijd voor vernieuwingen. „Moeders was elk jaar wel bezig met veranderen. Toen we het kochten stond er een keuken in van de jaren zeventig. We hebben een collega een eikenhouten keuken laten maken. We werkten toen op hetzelfde bedrijf. Hij had een eigen werkplaats gemaakt waar hij in zijn vrije tijd als timmerman werkte. Mijn vrouw zag een keer wat hij maakte, en wilde dat ook wel.” Na een tijd bleken de eikenhouten deurpanelen met al die randjes toch bewerkelijk om schoon te houden. „Het moest een gladde keuken worden. Dat was gemakkelijker om te poetsen. Dit is de derde keuken die erin zit. Ja, ze had veel ideeën om het prima in orde te maken allemaal. We hadden ook eikenhouten kozijnen. Daar moest kunststof in. Gelijk met rolluiken. Die gingen overdag dicht als het warm was, maar ‘s nachts in de slaapkamer moesten ze open blijven. Onze buurman moest daar zo om lachen. Er móesten rolluiken komen, maar ze mochten niet dicht. Met het vernieuwen van de kozijnen met dubbel glas hebben we ook het dakraam laten vervangen.”

Die tuin en die garage

Jo en zijn vrouw Anna Marie ontmoetten elkaar lang geleden tijdens dansavonden in Hulst en Sint Jansteen. De herinneringen worden liefdevol uitgesproken terwijl Jo en Desirée verder vertellen over hun huis. Lange tijd stookten ze met een ketel op zolder, waar een geiser van tweehonderd liter naast stond. „De overloop van de zolder stond daar wel een beetje vol mee. Het gaf een hoop ruimte toen die wegging. Vijftien jaar geleden hebben we de ketel vervangen. Het was een oud beestje hoor. Die stond er vierendertig jaar. In de zomer moest de waakvlam uit om gas te sparen. Van Bunder en Van Damme moest dan weer komen om die terug aan te steken.” In de badkamer werd het bad weggehaald. „Je moest in dat bad douchen. Maar als je ouder wordt is dat niet zo prettig.” De zolderkamer was het domein van zoonlief. De kleinste slaapkamer bleef over. „Daar werd de was gestreken.” Jo maakte op zolder met deurtjes bergruimte onder het dak. „Moeders was een groot verzamelaar van alles. Maar niemand had last van die verzamelwoede, want door de schotten stond het niet in het zicht.” Zelfs de garage was ruim. „Ik heb die echt als garage gebruikt voor mijn auto. Die was goed breed, er konden nog twee fietsen naast staan. Achterin de garage zijn een paar treden naar beneden, als een soort kelder. Daar hadden we de diepvries en groenten in blik en aardappelen staan.” Jo woont al even op zijn nieuwe plek. „Nu moet het huis toch verkocht. Het houden heeft weinig zin.”

Met je gezin fijn wonen in Hulst

Voor het gezin dat de ruimte zoekt in een kindvriendelijke omgeving is de prima verzorgde twee-onder-een-kapwoning aan de Liniestraat 57 in Hulst een aantrekkelijke optie. Behalve de praktisch ingedeelde leefruimten van deze fijne, lichte woning bieden ook de tuin en de garage genoeg plek om aangenaam te kunnen wonen. De doorzonkamer van ca. 32m² is in L-vorm verbonden met de open keuken. Boven zijn drie slaapkamers, op de zolderverdieping de vierde. Het perceel van 285m² biedt plaats aan een eigen oprit en garage, voortuin en grote achtertuin op het noordwesten waar genoten kan worden van zon en schaduw en heerlijk gespeeld kan worden. De woning is voorzien van rolluiken, dakraam en glasvezelaansluiting. kindtenbiesbroeck.nl