Column Veronique Vervaet: Festival De Ballade

Voor het vierde jaar op rij loop ik de trappen op richting het “t Kopje van Kanada”. Dat dit driedaagse festival een blijvertje zou zijn, had ik nooit verwacht.

Na binnenkomst loop je langs een boulevard met een prachtig uitzicht over de Westerschelde waar schepen de sluis invaren. Dit jaar waren de weergoden goed gestemd. Waar voorgaande jaren soms de regen met bakken uit de hemel viel, was het nu aangenaam zomerweer. Het festival is voor velen een jaarlijkse reünie van oud klasgenoten, collega’s en bekenden die je al een tijdje uit het oog was verloren.

Mijn favoriete dag is zondag, de familiedag waar de allerkleinsten zich vermaken in het zwembad met op de achtergrond het reuzenrad. Een vredig en vrolijk tafereeltje. In de tent is de kerkdienst van Domija Harte en zijn volgelingen aan de gang. Op ludieke wijze ontstaat er vooral het gevoel van saamhorigheid. Humor of beter gezegd “de leut” viert de boventoon maar er is ook aandacht voor minder leuke en verdrietige gebeurtenissen. De muziek tijdens deze dienst zorgt voor een passende overgang tussen deze twee uitersten en werkt zowel troostend als opbeurend.

Dit jaar was voor mij de topic het optreden van Treasure met liedjes van Bruno Mars. Ik stond dan ook vooraan. Opeens verschijnt een man met gekromde rug en ietwat grijs haar. Zijn verrimpelde handen houden een camera vast. Voorzichtig, toch ietwat dwingend, duwt hij mij opzij. Vervolgens zoemt hij als een echte professional herhaaldelijk in op één van de gitaristen. Uit nieuwsgierigheid probeer ik te achterhalen wat zijn binding is met deze jonge gitarist. Blij verrast door mijn belangstelling vertelt hij trots dat de gitarist de zoon is van zijn jongste broer. Hij wijst naar zijn polsbandje en zegt dat hij backstage mag maar dat hij liever hier vooraan staat. Ik geef hem wat extra ruimte. Na zijn missie bedankt hij mij met een lieflijk klopje op mijn schouder.

Misschien vind ik dit nog wel het leukste aan de Ballade. Er is letterlijk ruimte voor iedereen. Het is een festival waar op de één of andere manier mensen zich verbonden voelen. Is het niet met Zeeuws Vlaanderen, dan is het wel met een succesvol neefje.

Veronique Vervaet