De legende van de Zwarte Jager in Groede

Als advocaat, gespecialiseerd in verkeersdelicten, voert Rik ganser dagen scherpe pleidooien in de rechtbank van Middelburg. Samen met zijn vrouw woont hij aan de rand van de historische markt in Groede. In de verte hoort hij vanuit zijn werkkamer thuis het door afstand en glas gedempte ké-ké-ké-ké geroep van de boomkikkers in de Cletemuspolder. 

door Hans Antonneau

Het is een zwoele juli-avond in Groede. De zon die achter de polder wegzakt, kleurt de hemel diep purper. Langzaam slentert Rik over de vlonderpaden. Het aangenaam klinkende gekraak van zijn schoenen over het hout vermengt zich met het verre ruisen van de zee, terwijl de wind zacht door de duindoorns en de braamstruiken stuift en het koor van de beruchte groene boomkikker aanzwelt. Ongelofelijk dat zo’n nietig wezentje zo’n lawaai produceert. This is a perfect day to commit a murder. De woorden van die Engelse toerist schieten plotseling door zijn hoofd. Hij ziet hem weer zitten aan de bar van de verlaten pub. Niet nu,’ vermaant hij zichzelf. ‘Dit is niet de plek voor zulke gedachten.’ Hij dwingt zijn aandacht naar het overweldigende landschap waar hij rust zal vinden. Om de storm in zijn hoofd te bedaren zakt hij neer op een bankje, dat net achter de bocht van het pad tevoorschijn komt. Als kind al worstelt Rik met dreigende gedachten die hem telkens weer opzoeken, op momenten dat hij de rust het hardst nodig heeft. Ze doemen op uit de schaduw als er niemand in de buurt is, vooral ’s avonds in de diepe duisternis. Hij ontsnapt dan uit de bedreigende situatie door blindelings weg te vluchten naar waar er licht verschijnt. Zo kan hij altijd weer opnieuw de verstikkende beklemming verdrijven. De rust op het bankje brengt de broodnodige kalmte. Rik besluit verder te wandelen dieper de polder in, terwijl de zon razendsnel in de zee duikt. Met het vallen van de duisternis stopt plots het gekwaak van de boomkikkers van de ene op de andere seconde, alsof iemand het bevel heeft gegeven. Ze houden op voor vandaag, houdt Rik zichzelf voor. Hij luistert naar het monotone suizen van de zeebries en het ritselen van de duinflora. ‘De Zwarte Jager van Groede,’ een oude legende uit het café op de markt die hij altijd als onzin heeft afgedaan, flitst plots door zijn hoofd. Daar is het een grap, hier in de duisternis een doodsvonnis. Kom op, je bent toch geen kind, probeert hij zich tot kalmte te dwingen. Het lukt niet! Zijn verstand verliest de strijd. De Engelse profetie, de moord en de mogelijkheid dat de mysterieuze jager echt bestaat; alles grijpt in elkaar. Een golf van blinde paniek en van pure doodsangst grijpt hem bij de strot. Dit is het moment waarop Rik niet meer in staat is om nog een stap verder te zetten. Hij verstijft. Achter hem, in de struiken die hij net gepasseerd is, klinkt een verraderlijk geritsel. Dan ziet hij het: een schim, een menselijke gedaante die tergend langzaam, laag bij de grond beweegt. De weg naar de bewoonde wereld is door de gedaante versperd.

Terwijl de politie de omgeving afzet, klinkt vanuit het struikgewas een kortstondig gekwaak, de boomkikker eist zijn territorium weer op, onverschillig voor de man die eindelijk de rust vond waar hij naar op zoek was. De profetie van de Engelsman is op gruwelijke wijze uitgekomen: It was a perfect day to commit a murder. Bovendien kan de legende van de Zwarte Jager hardnekkiger doorleven dan ooit tevoren.

Hans schijft bij de Aproposgroep. Interesse? www.joycewouters.nl