Column Veronique Vervaet: Een “Schot” op de Groe…
Algemeen 134 keer gelezenMet meerdere hittegolven achter ons, waardeer ik steeds vaker dat mijn wieg in Zeeuws Vlaanderen stond. Wat is het heerlijk om na een snikhete werkdag nog even verkoeling te zoeken aan het strand of de zeedijk. Onder het genot van wat eten en drinken, relaxen terwijl je de zeecontainers bijna kunt aanraken. Het geeft een soort van mini vakantiegevoel.
Mijn voorkeur is om wat later in de avond naar het strand te gaan. Het moment dat de meeste mensen met hun bij elkaar geraapt boeltje weer richting huiswaarts gaan. Aan de gezichten van sommige jonge ouders is af te lezen dat ze niet kunnen wachten tot hun vermoeide kroost naar bed gaat, zodat ze zelf ook nog even een momentje rust hebben. De strandpaviljoens zitten nog tjokvol, maar het strand is nagenoeg leeg en dan overheerst de rust en rest enkel het geluid van de zee en de meeuwen. Tenminste….meestal.
De laatste keer was er iets opmerkelijks. In de verte hoorden we het geluid van een doedelzak. In eerste instantie dacht ik dat er een optreden was in een strandtent ter ere van een verjaardag of iets van dien aard. Tot we dichterbij kwamen. Daar stond een man, gekleed in korte broek en T-shirt, in zijn eentje midden op het strand stevig op een doedelzak te blazen. Terwijl ik voorbij liep en hij net pauze hield, merkte ik op dat het best bijzonder was wat hij deed. De beste man verstond er geen woord van. Hij verwijderde zijn oorbescherming en vroeg in het Engels wat ik zei. We raakten aan de praat. Wat bleek, hij was aan het oefenen op het imposante muziekinstrument. Met een ietwat Schots accent vertelde hij in een band te spelen. Omdat hij niet te veel overlast wilde bezorgen, koos hij ervoor om ‘s avonds op het strand te repeteren.
Een jong koppeltje duwde wat muntjes in zijn hand. Verbaasd keek hij ze aan en gebaarde naar mij wat hij ermee aan moest. Misschien is rond gaan met de pet wel een “Schot in de roos” om deels zijn vakantie te bekostigen, maar ik slikte mijn woorden in. Een toeterende Schot op de Groe is tenslotte al bijzonder genoeg!
Veronique Vervaet
