Column Liesbeth van Assche: Aan de zijlijn
Algemeen 70 keer gelezenAls je lichaam je beperkt in wat je graag zou willen, is het handig dat je goed kunt omgaan met verliezen. Niet alleen met het verliezen van functies van je lichaam, maar ook het verliezen van bijvoorbeeld wedstrijden omdat je nou eenmaal niet zo hard kan lopen, fietsen, enzovoorts als de gemiddelde mens.
Als ‘beperkte’ (geboren met de groeistoornis Achondroplasie) blonk ik niet uit bij de gymlessen op de lagere school. Ik vond ze dan ook nauwelijks leuk. Dit gevoel werd nog versterkt doordat alle kinderen aan het begin van een les op een witte lijn van klein naar groot moesten gaan staan. Ik kwam elk jaar in een hogere klas terecht - in mijn koppie had ik immers geen beperking - maar bij de gymlessen bleef ik drie jaar lang steeds uiterst rechts staan. Als er bij een balspel twee groepen gevormd moesten worden, werd ik altijd als laatste gekozen. Als groep nam je mij er gewoon bij. Jaar in, jaar uit.
Gek genoeg heb ik dit op het schoolplein niet zo ervaren. Daar speelde ik gewoon mee met de rest. Aan het knikkeren, touwtje springen en elastiekenquiz heb ik leuke herinneringen.
Rond mijn dertigste volgde ik een cursus in Utrecht en daar merkte ik wat een impact die zijlijn nog op mij had. Voor een opdracht moesten er groepjes van twee gemaakt worden. Ik durfde op niemand af te stappen en dacht dat ik wel als laatste ingedeeld zou worden. Toen een zekere Elise tegen me zei: ‘Liesbeth, zullen wij samen deze opdracht doen?’, wist ik niet wat ik hoorde. Maar met een glimlach kwam ze bij me zitten.
Tegenwoordig ‘stappen’ steeds meer mensen met een beperking zelf van die zijlijn af. Ze zoeken naar een (sport)club waar hun beperking volledig geaccepteerd is of gaan juist sporten met mensen met eenzelfde soort beperking.
Ondanks dat er nog steeds teveel mensen ongewild aan de zijlijn staan, merk ik gelukkig ook verandering op scholen, verenigingen en in buurtschappen. Hier krijgen de woorden ‘samen’, ‘meedoen’ en ‘respect’ meer en meer hun betekenis terug. En dat voelt goed.
Liesbeth van Assche
