Column Liesbeth van Assche: Een uurtje uitgefloten

Maandag 5 januari jl. rond 17.30 uur ging het licht uit. Ik had net mijn volle fluitketel op mijn keramische kookplaat gezet, toen de stroom uitviel.

Ik verwachtte dat de storing maar even zou duren, maar na een paar minuten zat ik nog steeds in de schemer. Ik begon me een beetje zorgen te maken omdat ik niet alleen stroom nodig heb voor licht en warm eten, maar ook voor het opladen van de accu’s van mijn rolstoelwielen. Wat als deze situatie dagen ging duren? Ik stak twee dikke kaarsen aan en begon wat te appen met familie en vrienden. Gelukkig was er nog wel contact mogelijk.

Mijn gedachten gingen naar een avond in november 2005. Met collega’s was ik in een restaurant in Terneuzen vanwege het afscheid van één van hen. Ik was er samen met mijn collega/vriendin Marjolein naartoe gereden. Tijdens deze gezellige avond was het gaan sneeuwen. Toen we naar huis gingen, lag er al een dikke laag. Ik kon toen nog lopen, maar haakte wel bij Marjolein in, om een beetje steun te hebben. Samen ploeterden we naar mijn auto. We begonnen aan een langzame rit naar Kloosterzande. Door onze positieve zenuwen gingen we liedjes zingen. We waren content dat we dit avontuur samen beleefden en niet alleen. Toen we eindelijk in Kloosterzande aankwamen, brandden er geen straatlantaarns. Enkel uit een paar huizen kwam licht. Ik bracht Marjolein thuis en reed naar mijn eigen huis. Toen ik uitstapte, zag ik een lichtje naar me toekomen. Het was mijn buurman met een zaklamp. Hij had mij thuis horen komen en begeleidde me naar mijn voordeur. Ontzettend lief van hem. In mijn huis had ik wel licht en warmte. Dat kwam omdat destijds het bejaardenhuis Huize Antonius een noodaggregaat had en de huizen in de omgeving daar ook stroom van hadden. De spannende avond in november 2005 liep goed af.

Inmiddels zat ik een klein uur in het donker. Op het moment dat ik me serieus zorgen begon te maken of ik morgen nog zou kunnen rollen, sprong het licht aan. Later die avond zat ik heerlijk op bed tv te kijken met mijn rolstoel naast me aan de oplader en een warme kop thee in mijn handen. Blij dat mijn fluitketel weer kon fluiten.

Liesbeth van Assche